1

شكسته سنبل زلف تو مشك سارا را

زهــي فـزوده جـمــال تـــو زيـب و آرا را

شكسته سنبل زلـف تـو مشـك سـارا را

قَسَم بر آن دلِ آهن خورم كه از سختي

هـزار طـــرح نـهاده سـت سنـگِ خـارا را

كـه از تــو هيـچ مـروّت طـمع نمـي‌دارم

كه كـس نديده ز سنگين دلان مـدارا را

هـــزار بــار خـــدا را شـفـيــع مــي‌آرم

ولــي چـه سـود چـو تـونـشنوي خدارا را

چو رودكـي به غلـامـي اگـر قبـول كنـي

بـه بنـدگـــــي نـپـسـنــدد هـزار دارا را

زهــي فـزوده جـمــال تـــو زيـب و آرا را
شكسته سنبل زلـف تـو مشـك سـارا را